Jury

przewodniczący jury prof.

Rimantas Armonas

Profesor Rimantas Armonas ukończył Litewską Akademię Muzyki i Teatru w 1975 roku, pod kierunkiem Prof. Silwii Sondeckiene (studentka Mścisława Rostropowicza). Dalsze studia podjął w Moskiewskim Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w klasie laureata konkursu Piotra Czajkowskiego – Prof. Valentina Feigina.

W roku 1980 zdobył pierwszą nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym w Mińsku. Od 1978 roku wykłada w Litewskiej Akademii Muzyki i Teatru, jest profesorem Katedry Instrumentów Smyczkowych. W latach 2011-2019 wykładał w Uniwersytecie Vytautasa Wielkiego (Vytautas Magnum) w Kaunase. W latach 1986-1988 wykładał w Narodowym Instytucie Muzyki w Algierii (L’Institut National de Musique d’Algérie). W latach 2000-2011 był Kierownikiem Katedry Instrumentów Smyczkowych w Kaunaskim Wydziale Litewskiej Akademii Muzyki i Teatru. Od 2018 roku jest przewodniczącym Katedry Kameralistyki tejże uczelni.

Rimantas Armonas jest jednym z najwybitniejszych litewskich wiolonczelistów. W 2018 roku otrzymał Nagrodę Kultury i Sztuki Rządu Republiki Litewskiej. Regularnie koncertuje w charakterze solisty, jak również jako członek wielu zespołów kameralnych. Występował w Niemczech, Kanadzie, Japonii, Francji, Austrii, Holandii, Finlandii, Hiszpanii, na Węgrzech, w Singapurze, Szwecji, Algierii i innych krajach. Brał udział w prestiżowych festiwalach muzyki klasycznej i współczesnej na Litwie i za granicą, w tym w Trzecim Międzynarodowym Kongresie Wiolonczelowym w Kobe (Japonia). Grał z wieloma orkiestrami symfonicznymi i kameralnymi Litwy i Białorusi, m.in. pod batutą S. Sondeckis, M. Dvarionaite, D. Katkus, J. Domarkas, S. Domarkas, M. Pitrenas, M. Barkauskas (Litwa); P. Berman (Hiszpania – Włochy), O. Grangean (Francja), N. Engelbrecht i E. Leonov (Białoruś), B. Raisky (Rosja).

Rimantas Armonas jest członkiem ARMONAS TRIO, ARMONAS – USS DUO. Koncert wykonany przez Armonas Trio w sali Filharmonii Narodowej Litwy w dniu 3 października 2003 roku, znalazł się w rozgłośniach 17 krajów Euroradio.

Rimantas Armonas prowadzi kursy mistrzowskie oraz seminaria interpretacyjne w wyższych uczelniach muzycznych Finlandii (1991-92), Białorusi (1994, 2003, 2004), Łotwy (1996, 2015, Academia Baltica’ 97), Holandii (2001), Francji (2010), Niemczech (2003-2012), Polsce (2010-2023), Szwecji (2004, 2006). Był członkiem jury międzynarodowych konkursów w Polsce, Białorusi, Mołdawii i Litwie.

W swym repertuarze ma liczne prawykonania dzieł współczesnych kompozytorów z wielu krajów. Jest aktywnym wykonawcą nowej muzyki litewskiej, przygotował ponad 50 światowych premier współczesnych kompozytorów litewskich. Nagrywał często dla litewskich i zagranicznych rozgłośni radiowych, jak również w wielu krajach realizował nagrania płytowe.

Profesor Urszula Marciniec-Mazur jest polską wiolonczelistką, nauczycielką akademicką i pedagogiem muzycznym, której kariera łączy osiągnięcia artystyczne, wybitną działalność pedagogiczną oraz zaangażowanie w rozwój i zarządzanie szkolnictwem artystycznym.

Urodziła się w Rzeszowie. W 1989 roku ukończyła Akademię Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, gdzie studiowała grę na wiolonczeli pod kierunkiem prof. Zdzisława Butora. W trakcie studiów doskonaliła swoje umiejętności artystyczne podczas kursów mistrzowskich i warsztatów prowadzonych przez wybitnych wiolonczelistów, wśród których znaleźli się Siegfried Palma, Ivan Monighetti, Andrzej Orkisz, Roman Suchecki, Marina Czajkowska oraz Bogumiła Reszke.

Po ukończeniu studiów prof. Marciniec-Mazur rozpoczęła pracę dydaktyczną w macierzystej uczelni, rozwijając karierę akademicką, która trwa od kilku dekad. W grudniu 2014 roku otrzymała z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej tytuł profesora sztuk muzycznych, przyznany w uznaniu jej dorobku naukowego i artystycznego.

Równolegle z działalnością akademicką prof. Marciniec-Mazur prowadzi aktywną działalność koncertową, której centralne miejsce zajmuje muzyka kameralna. W latach 1987–2001 występowała jako solistka z Orkiestrą Kameralną Leopoldinum we Wrocławiu. Koncertowała również z Filharmonią Opolską, Orkiestrą Kameralną Wratislavia oraz Menuhin Festival Orchestra. Jako solistka Orkiestry Kameralnej Leopoldinum współpracowała z uznanymi artystami o międzynarodowej renomie, wśród których znaleźli się Yehudi Menuhin, Jerzy Maksymiuk, Ewa Podleś, Konstanty Andrzej Kulka, Vadim Brodski, Jan Stanienda oraz Krzysztof Jabłoński.

Jej działalność pedagogiczna obejmuje nauczanie gry na wiolonczeli, kształcenie w zakresie muzyki kameralnej oraz rozwijanie talentów młodych muzyków. Regularnie zasiada w jury krajowych i międzynarodowych konkursów muzycznych oraz przesłuchań. Prowadzi również kursy mistrzowskie i warsztaty metodyczne w Polsce i za granicą. Jej dorobek akademicki obejmuje ponadto opiekę naukową nad rozprawami doktorskimi, recenzowanie prac doktorskich i habilitacyjnych, a także udział w postępowaniach o nadanie tytułu profesora.

Profesor Marciniec-Mazur odegrała istotną rolę w zarządzaniu Akademią Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. W latach 2002–2016 pełniła kolejno funkcje prodziekana i dziekana Wydziału Instrumentalnego. W 2024 roku ponownie objęła stanowisko dziekana Wydziału, potwierdzając swoje zaangażowanie w rozwój akademicki i organizacyjny uczelni. Jest również członkinią Polskiej Komisji Akredytacyjnej oraz konsultantką Centrum Edukacji Artystycznej.

W uznaniu zasług na rzecz edukacji muzycznej, działalności artystycznej i rozwoju szkolnictwa wyższego prof. Marciniec-Mazur została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, przyznanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w 2011 roku, oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej w 2013 roku.

Równocześnie z działalnością dydaktyczną prof. Urszula Marciniec-Mazur prowadzi działalność koncertową. Głównym nurtem aktywności artystycznej jest kameralistyka.
W latach 1987-2001 jako muzyk- solista współpracowała z Wrocławską Orkiestrą Kameralną Leopoldinum. W latach 2002-2016 pełniła kolejno funkcję Prodziekana i Dziekana Wydziału Instrumentalnego.
W uznaniu działalności pedagogicznej, artystycznej i organizacyjnej w 2011 roku została uhonorowana przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Złotym Krzyżem Zasługi, w roku 2013 Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a w 2019 roku otrzymała Złoty Medal za Długoletnią Służbę.

prof. dr hab.

Urszula Marciniec-Mazur

Prof.

Joanna Sachryn

Urodzona w Polsce wiolonczelistka Joanna Sachryn imponuje ekspresją i osobowością, która celowo odmawia zaszufladkowania. Jej ogromna prezencja sceniczna i niepowtarzalne brzmienie wiolonczeli odzwierciedlają jej wszechstronne doświadczenie jako kameralistki, solistki, koncertmistrza orkiestry i pedagoga.

Joanna Sachryn ukończyła Liceum Muzyczne w Szczecinie i zdobyła renomę laureatki ogólnopolskich konkursów. Początkowe studia w klasie Eugeniusza Zboralskiego na Akademii Muzycznej w Poznaniu kontynuowała w klasie solistycznej wybitnego profesora Gerharda Mantla na Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Scenicznych we Frankfurcie oraz ze słynnym pedagogiem Williamem Pleethem w Londynie, nauczycielem wielu słynnych wiolonczelistów, w tym Jacqueline du Pré. Joanna Sachryn otrzymała dalsze decydujące impulsy poprzez studia repertuarowe z dwoma rosyjskimi mistrzami – Mścisławem Rostropowiczem i Daniiłem Schafranem.

Joanna Sachryn współpracowała z czołowymi europejskimi orkiestrami, takimi jak Philharmonia Orchestra London, WDR Symphony Orchestra Cologne, Munich Philharmonic, Die Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, The Chamber Orchestra of Europe. Jako solistka występowała z Korean Chamber Orchestra, Wernigerode Chamber Orchestra, Filharmoniczna Orkiestra Regensburg, Württembergische Symphoniker, Oradea State Orchestra, Filarmonica „Paul Constantinescu” Ploiesti, Orquesta Filarmónica de Mâlaga oraz kilkakrotnie jako solistka podczas tras koncertowych Orkiestry Kameralnej Radia Niemieckiego w Chinach – z takimi dyrygentami jak Martin Fischer-Dieskau, Walter Hilgers, Lior Shambadal, Jin Wang, Ricardo Medeiros, Tetsuro Ban, Dorian Keilhack i Raul Grüneis.

Jej wielką pasją jest muzyka kameralna. Od 1999 jest wiolonczelistką renomowanego Kolońskiego Tria Fortepianowego. Wraz z kolegami Filharmoników Wiedeńskich tworzy słynny Vienna Cello Ensemble 5+1. W 2020 r. ukazała się światowa premiera sonat Ferdinanda Hillera i Antona Ursprucha „Forgotten Treasures” nagrana w duecie z Paulem Riviniusem, a w 2023 r. ich płyta „Meyer-Szostakowicz”; obie zostały entuzjastycznie przyjęte przez media. Słynny polski kompozytor Krzysztof Meyer zadedykował jej swoje nowe Adagio serioso op.141. W 2023 r. wykonała światową premierę dedykowanego jej utworu Paysage Intime Tomasza Skweresa z Madrycką Orkiestrą Festiwalową.

Występowała na wielu najważniejszych międzynarodowych scenach i festiwalach, takich jak: Alte Oper Frankfurt, Musikverein Vienna, London Royal Festival Hall, Cecilia Meirelles Hall Rio de Janeiro, Seoul Kumho Concert Hall, Lotte-Concert Hall i Seoul Arts Centre, Santory Hall Tokyo, Beijing National Center for the Performing Arts, Orientale Art Center i Shanghai Symphony Hall, Shenzhen City Hall, na Schleswig-Holstein Music Festival, Rheingau Music Festival, Menuhin Festival Gstaad, Shanghai Spring Festival, Liana Issakadze Festival w Gruzji, International Cello Festival Katowice w Polsce, Festival Musica Musika Bilbao czy Santander Music Festival w Hiszpanii.

Joanna Sachryn jest profesorem wiolonczeli w Yehudi Menuhin School Qingdao w Chinach, wykłada również w Akademie für Musik Berlin oraz jako profesor wizytujący na Tongji University w Szanghaju i Konserwatorium Centralnym w Pekinie. Jesienią 2026 zagości z kursem mistrzowskim w Royal Northern Collage of Music w Manchester oraz Royal Birmingham Conservatoire.

Ukończył z wyróżnieniem Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Krakowie, a następnie studiował w Yale University (USA) pod kierunkiem Aldo Parisota. Dokonał szeregu nagrań dla potrzeb Polskiego Radia i Telewizji oraz dla Radia Francuskiego. Jest laureatem szeregu konkursów wiolonczelowych i kameralnych, zarówno krajowych jak i międzynarodowych – w Evian, Florencji, Poznaniu, Łodzi.

Był członkiem Tria Jagiellońskiego, które współtworzył z Danielem Stabrawą – skrzypce i Elżbietą Stabrawą – fortepian. Jako solista i kameralista koncertował m.in. we Francji, Niemczech, Włoszech, Szwajcarii, Jugosławii, USA, Brazylii, Japonii, Libanie, Wietnamie i na Malcie. Był I wiolonczelistą orkiestry kameralnej „Capella Cracoviensis”, koncertmistrzem Orkiestry PRiTV w Krakowie oraz Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach.

Jest Profesorem i Kierownikiem Katedry Wiolonczeli i Kontrabasu w Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie. W latach 2012-2016 pełnił funkcję Rektora tej Uczelni. Jego uczniowie i studenci są laureatami licznych konkursów w kraju i zagranicą.

Zdzisław Łapiński od wielu lat prowadzi zajęcia jako pedagog Letniej Akademii Muzycznej w Krakowie, Międzynarodowych Kursów Muzycznych im. Zenona Brzewskiego w Łańcucie. Jest pedagogiem licznych kursów mistrzowskich za granicą: w Montbrison (Francja), Norymberdze i Augsburgu (Niemcy), Rzymie (Włochy), Kopenhadze (Dania), Helsinkach (Finlandia), Suwon i Seulu (Republika Korei), Pekinie, Szanghaju i Shenyang (Chiny), Manilii (Filipiny).

Jest profesorem wizytującym w Central Conservatory w Pekinie i zasiada w jury konkursów krajowych i międzynarodowych m.in. David Popper International Cello Competition (Varpalota – Wegry), International Instrumental Competition (Markneukirchen – Niemcy), Xiamen Musci Festival (Xiamen – Chiny).

Jest pomysłodawcą, Dyrektorem Artystycznym i przewodniczącym Jury Międzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie organizowanego przez Akademie Muzyczną im. Krzysztofa Pendereckiego od 2008 roku w cyklu 5-letnim.

prof. dr hab.

Zdzisław Łapiński

prof.

Justus Grimm

Justus Grimm rozpoczął naukę gry na wiolonczeli w wieku pięciu lat, początkowo pod kierunkiem ojca, a następnie kształcił się pod okiem Ulricha Vossa, Clausa Kanngiessera oraz Fransa Helmersona w Sztokholmie i Kolonii.

Swoje wyjątkowe zdolności artystyczne potwierdził, zdobywając nagrody w licznych konkursach. W duecie z pianistą Florianem Wiekiem otrzymał pierwszą nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Marii Canals w Barcelonie, a także nagrodę Niemieckiej Rady Muzycznej.

Jako solista i kameralista Justus Grimm koncertował w całej Europie. Początek jego kariery w 1993 roku wyznaczył znakomity występ podczas prawykonania koncertu wiolonczelowego Matthiasa Pintschera La Metamorfosi di Narciso, wykonanego z Filharmonią Hamburską. W kolejnych latach kontynuował działalność solistyczną, współpracując z licznymi orkiestrami, w tym English Chamber Orchestra, London Chamber Orchestra, Ukraińską Orkiestrą Narodową, Filharmonią Norymberską, Litewską Orkiestrą Narodową, Orchestre Symphonique de la Monnaie, Bonn Classical Philharmonic oraz Brandenburską Orkiestrą Krajową we Frankfurcie nad Odrą.

W ramach działalności koncertowej Justus Grimm występował w wielu prestiżowych salach koncertowych świata, takich jak Filharmonia Berlińska, Elbphilharmonie w Hamburgu, Filharmonia Kolońska, Théâtre du Châtelet w Paryżu, Ateneum w Bukareszcie, Herkulessaal w Monachium oraz Centrum Kultury w Lizbonie.

Istotne miejsce w jego karierze zajmuje muzyka kameralna, którą wykonuje wspólnie z uznanymi artystami, takimi jak Abdel Rahman El Bacha, Gérard Caussé, Alexander Lonquich, Diana Ketler i Stephen Kovacevich. Artysta otrzymywał zaproszenia na najważniejsze festiwale muzyczne, między innymi Ludwigsburg Festival, Festival van Vlaanderen, Festival Musiq3, Dias da Música w Lizbonie, Florilegio Salamanca Festival, SoNoRo w Rumunii, Thy Chamber Music Festival, Intonations w Berlinie, Forte Music Fest w Ałmaty, Storioni Festival w Eindhoven, Cantiere Internazionale d’Arte w Montepulciano, Klara Festival w Brukseli oraz Chiemgau Musikfrühling.

Oprócz nagrań koncertów transmitowanych przez liczne europejskie rozgłośnie radiowe Justus Grimm ma na swoim koncie wiele nagrań płytowych. Na szczególną uwagę zasługuje album zespołu Trio Wiek, tworzonego przez Christinę Fassbender, Justusa Grimma i Floriana Wieka, zawierający utwory Philippe’a Gauberta. Płyta otrzymała najwyższą ocenę 5/5 w prestiżowym francuskim magazynie muzycznym Diapason. W 2025 roku ukazały się również dwa wydawnictwa z jego udziałem, obejmujące Sonatę Francisa Poulenca oraz Concertino Hansa Gála, nagrane z Sinfoniettą Rīga.

Działalność pedagogiczna stanowi jeden z najważniejszych aspektów artystycznej aktywności Justusa Grimma. W latach 2002–2003 prowadził zajęcia w Chapelle Musicale Reine Elisabeth w Belgii, a w latach 2003–2008 pracował w Institut Supérieur de Musique de Namur. W 2008 roku objął stanowisko profesora wiolonczeli w Królewskim Konserwatorium w Antwerpii, gdzie od 2013 roku pełni również funkcję dyrektora artystycznego.

Artysta gra na wiolonczeli wykonanej w 1760 roku przez P.A. Testorego.

W sezonie artystycznym 2025/2026 Justus Grimm uczestniczył w międzynarodowych festiwalach i koncertach, występując jako solista oraz prowadząc działalność pedagogiczną w Belgii, Holandii, Szwajcarii, na Węgrzech, w Hiszpanii, Rumunii, Niemczech, Polsce, na Litwie oraz w Stanach Zjednoczonych, między innymi w Carnegie Hall.